Hier plaatsen we onder andere nieuwsbrieven, uitnodigingen, teksten, beelden, video’s die in de media verschijnen of verschenen zijn en die verband houden met de werking van de Ginkgogroep, of met leden van de Ginkgogroep.

Nieuwsbrieven

Boeken

Beeldmateriaal

Standpunten

Pers

Impulsen

Overzicht van alle Nieuwsbrieven

Klik op een nieuwsbrief. We presenteren ze hier als PDF-bestanden.

Elke recente browser kan PDF-bestanden openen.

Nieuwsbrieven van 2021

In augustus 2021 werd de website herzien. De linken in nieuwsbrieven van vóór augustus 2021 zullen niet werken.

Beeldmateriaal rond ‘Geloven met open blik’

Klik op een tegel.

Getuigenis van Luc Hessel in de film ‘In Gods hand’, gemaakt door Peter Woditsch in 2014

Luc Hessel werd in 2020 geïnterviewd in het Nederlandse KRO-NCRV-programma ‘De Verwondering’.

Wij kunnen hier niet een werkende link plaatsen omdat deze Nederlandse uitzendingen streng beveiligd zijn tegen streamen. Maar als je via google zelf op zoek gaat naar ‘De verwondering’ en ‘Luc Hessel’ dan kom je er wel.

Luc brengt er een sterk getuigenis.

Boeken

Een frisse kijk op religiositeit

Een frisse kijk op religiositeit

Bergé, J. (2010). Een frisse kijk op Religiositeit. Mens en Cultuur.

Uit tal van enquêtes en gesprekken blijkt dat veel mensen wel in ‘iets’ geloven, maar niet meer weten wat of hoe. Als je niet weet waarin je gelooft, hoe kun je dan de weldaden ervan ondervinden? Voor die mensen heeft Johan dit boek geschreven, zijn verhaal, zijn zoektocht.

Het is het verhaal van een samengaan van geloof en wetenschap na hun botsing en onbegrip van de jongste tijd. De Kerk houdt stevig vast aan een eeuwenoud godsbegrip en poneert dat de wetenschap van een andere orde is dan het geloof. Zij claimt het monopolie op de zingevingsvragen. De wetenschap daarentegen doet het geloof af als een aaneenschakeling van chemische reacties in de hersenen, maar miskent de inhoudelijke waarde van die reacties in het prachtige bouwwerk dat de mens is. Die chemische reactie shebben evenveel zin als deze die nodig zijn bij het verliefd worden, bij het verteren van voedsel, om spieren samen te trekken en al die miljoenen andere racties die dit leven mogelijk maken.

Luc Hessel. Vrij gelovig

Luc Hessel. Vrij gelovig

Lamaire, W. (2019). Luc Hessel. Vrij gelovig. Uitgever: Stefaan Kempynck

Luc Hessel leidt een rijkgevuld leven. Gewezen beroepsjournalist Willy Lamaire heeft zijn levensverhaal uitgeschreven: een loopbaan doordrenkt van zin voor verantwoordelijkheid, zorggevoeligheid, onthechting en dienstbaarheid zoals we dit terugvinden in de franciscaanse spiritualiteit.

Nieuwheid denken

Nieuwheid denken

Van Belle, H., Van der Veken, J., & Worldviews Group. (2011). Nieuwheid denken. De wetenschappen en het creatieve aspect van de werkelijkheid. Acco. Leuven.

De wetenschappen en in het bijzonder de exacte wetenschappen hebben het moeilijk met het creatieve aspect van de werkelijkheid. Vooral bij de studie van complexe en niet-lineaire systemen zoals levende wezens duiken er nieuwe wetten op die niet in reductionistische visie blijken te passen. Deze ‘emergente’ wetten zijn immers niet tot de fundamentele wetten van de fysica te herleiden.

In dit boek bespreken we de problemen die samengaan met het ontstaan van nieuwe structuren en gedragspatronen tijdens het evolutieproces. We trachten een denkkader te ontwikkelen om nieuwheid te denken. Daarbij gaan we ervan uit dat het creatieve aspect van de werkelijkheid zich niet volledig aan de rationaliteit onttrekt. Belangrijke thema’s zijn onder meer de geslaagde structuur van de werkelijkheid, de grenzen van het reductionisme, het emergentiebegrip en de visies van Leo Apostel en Alfred North Whitehead.

Standpunten

Kanttekeningen bij de tekst van Villamayor over het synodaal proces
‘Samen op weg gaan’ maar niet als gelijken

Als Ginkgogroep willen wij enkele kritische vragen formuleren bij deze tekst van Villamayor:

1. Risico tot wildgroei

Draagt het synodaal proces niet het risico in zich dat het tot meer ‘versplintering’ van het christelijk geloven zal leiden – en in dit geval binnen de (Rooms-)katholieke Kerk. Welke wildgroei is er immers sinds de contrareformatie niet ontstaan binnen de protestantse kringen …

Welk belang hechten we aan het samenhouden van de katholieke Kerk? Hoe kan je eenheid  in verscheidenheid blijven tewerkstellen? Het zelfverstaan van het christelijke geloven is van parochie tot parochie, van bisdom tot bisdom, van bisschoppenconferentie tot bisschoppenconferentie zo divers als je niet zozeer naar het doctrinele kijkt, maar naar de maatschappelijke, de culturele en de morele en politieke context.

Maar je kan de vraag ook omkeren: hoe kan je verscheidenheid in eenheid mogelijk laten zijn, denkend aan abortus en euthanasie, aan gendergerelateerde thema’s, aan de plaats van de vrouw, aan het beleven van het celibaat …?

Klik hier als je wil reageren op dit standpunt.

2. Stem van de Kerk op wereldvlak

Als de Kerk niet meer uit één mond kan spreken, lopen we dan niet het risico dat de Kerk geen stem meer zal hebben op wereldvlak, bv. waar onrecht heerst, waar solidariteit nodig is, waar religieus appel wegkwijnt … De Kerk heeft via het Vaticaan op unieke wijze een stem die over heel de wereld kan klinken. Wij scharen ons achter de Paus, in die mate dat hij vertolkt wat het volk zegt. Kan dit synodaal proces ‘wat het volk zegt’ aan de oppervlakte brengen? En in die mate een gelijkgestemdheid doen oplichten waardoor de evangelische boodschap voor de dag van vandaag kan klinken …?

Tegelijk kunnen we aan zelfkritiek doen vanuit de bedenking: Moet/mag de Kerk wel op deze wijze ‘aanmatigend’ zijn, ervan uitgaand dat heel de wereld haar stem moet horen? Of moet die stem zich beperken tot de eigen geloofsgroep?

3. De Kerk moet voortdurend hervormen

Gaat een beweging, zoals de Kerk, zonder onderbouwde structuur niet teloor? Maar wat is essentieel voor een beweging? Mogen we stellen dat ‘Ecclesia semper reformanda’[1] – ‘de Kerk moet zich voortdurend hervormen’ – een gezond principe is dat in de 20 eeuwen kerkgeschiedenis steeds gegolden heeft – al kan ook beweerd worden dat dat principe niet altijd geleid heeft tot gezonde besluitvorming, maar tot verstarring.

4. Een christen is een mens ter bevrijding

Tenslotte, misschien het zwaarwichtigste: Wanneer noem je iemand een christen, een katholiek?

Een mens is altijd op de eerste plaats een mens, een humanist. Wat inspireert een humanist? Wanneer en hoe is een humanist een gelovige humanist, een christelijke humanist, een katholiek gelovige humanist …?

Moet geloven niet op de eerste plaats mensen ‘vrij maken’? Mensen zo doen ‘opstaan’ dat ze in elke situatie op deze wereld (lokaal en universeel) de ketenen, waaraan mensen gebonden liggen, breken. Mensen zo doen ‘opstaan’ dat ze tot bloei komen? Maar moet ook het ‘geloven’ zelf niet ‘vrij gemaakt worden’? Is dat niet een wezenlijk gegeven, ook binnen het christendom?

Hoe kan geloven bevrijdend zijn? Wat is dan ‘vrij-gelovig’ zijn? Wat is dan ‘geloven met open blik’, zoals de Ginkgogroep zichzelf omschrijft?

Het synodaal proces dat we thans meemaken biedt kansen, maar waar het zal eindigen vanuit een wereldbrede bevraging is onvoorspelbaar.

Marc Bittremieux

[1] Naar Karl Barth en Augustinus

Impulsen

Nieuwjaar

         Fons Vandormael  

Een wens

om mensen te laten openbloeien

‘Bloeien’ als mens is ‘op zijn best zijn’. Jezelf zijn als geen ander en glans geven aan je manier van functioneren, afgestemd op de levensfase of het groeiniveau waarin je momenteel zit.

Mensen zijn ‘top’ als ze bloeien. En dat kan wijzigen in elke levensfase. Kinderen van 10 jaar bv. kunnen zo behulpzaam en betrokken zijn op de groep met een groot rechtvaardigheidsgevoel en empathie voor anderen en 6 jaar later herken je soms hun ‘top’ zijn niet meer. Of net omgekeerd, er zijn lagere schoolkinderen die vastzitten, gepest worden, zwaarmoedig zijn maar door van school/groep … te veranderen of door gepaste begeleiding te krijgen, kunnen ze openbloeien. En nog later zie je ze als volwassen mensen soms onherkenbaar: vastzittend of ‘vrij-moedig’ …

Mensen zijn ‘top’ als ze kunnen bloeien. Dat is wat iedereen wil. Welbevinden ervaren, ruimte hebben om jezelf te zijn, schoonmenselijkheid kunnen tonen, keuzes kunnen maken die bij je passen, je zinvol gedragen weten door een groep, … Het wil zeggen dat elk van ons volwaardig wil kunnen functioneren in de levenssituatie waarin hij/zij verkeert.

Maar bloeien betekent ook ‘snoeien’, wegknippen wat je belemmert, wegknippen wat uitgeleefd en afgeleefd is, wat remmende nostalgie is, wat uit de traditie niet meer eigentijds kan meegenomen worden, wegknippen waar je je onbewust laat meedrijven met de stroom en deelneemt aan activiteiten die geen energie meer geven …

Snoeien betekent evenwel ook het wegknippen van gezonde of levenskrachtige vertrouwde vormen van functioneren. De weerstand om te snoeien overwinnen en zo ruimte vrij te maken voor een nieuwe levensstijl, voor nieuwe inzichten, voor het opnemen van nieuwe verantwoordelijkheden … vraagt naar bezinning, naar vorming en het verhelderen van nieuwe inzichten en naar moed. Soms ontmoet je nieuwe mensen die in ‘bloei’ staan, maar zo anders functioneren en je toch prikkelen waardoor je in deze geglobaliseerde, communicatief rijke en mobiele wereld het lef krijgt om nieuwe stappen te nemen, om te groeien en uit desnoods uit beknelling vrij te worden.

We groeien van geboorte tot dood doorheen diverse levensfasen. Het is een genade om in elke levensfase omringd te zijn door betrouwbare gidsen waardoor je telkens weer tot bloei kan komen. Als doorheen de jaren de horizon van je wereldbeeld, van je levensbeschouwing ruimer wordt, dan verandert ook je innerlijke balans: wat gisteren zowel rust als dynamiek bracht, is vandaag misschien ballast. Wat gisteren als vreemd gezien werd, kan vandaag vanzelfsprekend worden. Er komen zoveel onverwachte zaken op je levenspad. In elke levensfase bouwen we een comfortzone op waarin we ons nestelen. En telkens worden we uitgedaagd om uit onze comfortzone te treden. Hoe kunnen we vertrouwen en gemoedsrust opbouwen als het onverwachte ons pad kruist?

Marc Bittremieux