Kan de coronacrisis met de tweede wereldoorlog vergeleken worden?

Welkom Forums ► Reflecteren in tijden van corona Kan de coronacrisis met de tweede wereldoorlog vergeleken worden?

Weergave van 0 geneste reacties
  • Auteur
    Berichten
    • #2459
      GinkGoGroep
      Sleutelbeheerder

      Hoewel jongeren voortdurend via het internet met elkaar communiceren missen ze in deze coronatijd de fysieke contacten. Ze hebben het moeilijk met de coronamaatregelen en experten vrezen voor de impact op hun psychische gezondheid. Soms wordt de huidige situatie vergeleken met de bezetting in de tweede wereldoorlog. Degenen die deze oorlog meemaakten weten dat het toen erger was. In een getuigenis wordt hierop met de volgende brief ingegaan:

      Beste vrienden,

      U stelt vast “dat niemand van ons deze intense tijd heeft meegemaakt”.

      Wij, kinderen van de tweede wereldoorlog en opgroeiende tieners in de moeilijke jaren nadien (tot begin de jaren 50) kunnen het nog al eens moeilijk hebben bij enige vergelijkingen – vergelijkingen die u zelf goddank niet maakt – zonder de huidige beklemmende tijd ook maar enigszins te onderschatten of de mogelijke gevolgen ervan te minimaliseren.

      Toch mogen we wel vaststellen dat we nu geraakt worden in het hart van onze (verwende) comfortzone. Gelukkig is er een sociaal en fiscaal vangnet – niet altijd voldoende – maar uiterst waardevol en noodzakelijk.

      Natuurlijk is er de angst voor besmetting, het isolement en een onzekere toekomst, wat een grote invloed kan hebben op ons geestelijk en lichamelijk welzijn. Maar bij het uitbreken van de oorlog in 40 had de generatie van onze ouders de financiële catastrofe van begin jaren 30 bijlange nog niet verwerkt – echte armoede was alom aanwezig – tevens waren er geen sociale en zeker geen financiële compensaties en weinig of geen werk.

      Er was ook de angst voor het oorlogsgeweld en de duizend andere angsten. Het schuilen in de zelfgemaakte bunker was dagelijks, soms meerdere malen, een noodzaak. De angst om opgepakt te worden. De verplichte tewerkstelling naar Duitsland. De verplichte huisvesting van Duitse soldaten die het privé- en gezinsleven beperkten en verstoorden en dit 5 lange jaren. Het was inventief zijn en verantwoord omgaan met het weinige die er was – en vaak ook nog delen met wie nog minder had. Zelf waren we een gezin met 6 kinderen en hadden onze ouders reeds 2 kinderen verloren tussen ‘28 en ‘36. Een jongen van 2 jaar en een meisje van 11 jaar.

      Ontelbare malen heb ik mij afgevraagd hoe ze het hebben kunnen dragen maar – diep in mijn geheugen gegrift – blijven de avonden – de stoelen gekeerd naar het Kruis boven de Leuvense kachel – en werd er gebeden. Niet één dag werd er in die 5 lange jaren overgeslagen. Zo hebben we leren bidden. En dit rotsvast geloof is een baken van hoop, vertrouwen en dankbaarheid gebleven.

      Genegen,
      Christiane en Wilfried Vandierendock

Weergave van 0 geneste reacties
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan gaat u akkoord met deze instellingen.

Sluiten