JA zeggen

Zeg maar 'ja' tegen geloven (en wees daarom niet boos)

In een periode van 40 jaar is er op het vlak van religie veel veranderd in onze contreien. De religie heeft fel onder druk gestaan, de kerkgang is massaal gedaald... zodat godsdienst en religie nog enkel leek te kunnen voortbestaan in (onverzettelijke) conservatieve of fundamentalistische posities. Maar de vraag naar gematigde vormen van religie zijn vandaag acuut en van eminent belang: enerzijds doordat een aantal religies terug aan de voordeur staan - denken we maar aan de invloed van de islam en van het boeddhisme - en anderzijds doordat de woordenschat een spectaculaire verandering heeft ondergaan en we nu spreken over spiritualiteit, zingeving, bestaansori├źntatie, levensvragen, levenskunst, ... en velen zijn hier 'zoekend'.

Mogen we dan het woord 'God' (of godheid) nog gebruiken? Wellicht wel, zonder te pretenderen over 'God' veel te weten, maar veeleer om de subjectieve diepgang uit te drukken, de psychologische (of spirituele) dynamieken in kaart te brengen en het daarin gewortelde gedrag ...

[Reflectie naar de inleiding van Herman Westerink in het boek van Patrick Vandermeersch 'Scepticisme als vorm van geloof', 2016]

2 thoughts on “JA zeggen”

  1. Het is verbazingwekkend hoe de laatste jaren de religie-bashers in de media op regelmatige basis een forum aangeboden krijgen en de media graag de controverse inbrengen door ook geregeld de standpunten van enkele conservatieve ‘gelovigen’ in oppositie in te brengen.
    Maar nog meer verbazingwekkend is dat er ondertussen – zonder mediabelangstelling (en dus schijnbaar onbestaand) – heel wat mensen en bewegingen stil maar sterk maatschappelijk betrokken bezig zijn en dit vanuit een inspiratie die vroeger als ‘kerkelijk’ gelabeld werd, maar die nu gevoed wordt los (of los-vast) van godsdienst.

    Marc B

  2. Wat betreft maatschappelijke betrokkenheid is de grens tussen ‘geloof’ en ‘ongeloof’, of beter tussen gelovigen en ongelovigen (behalve als ze obsessief, fundamentalistisch of angstig de eigen waarheid verdedigen) vervaagd. Beiden staan open voor een gezamenlijke humaniteit, een mensbeeld dat wil bevrijden van onwetendheid, verslaving, onderdrukking, ziekte, uitsluiting en geweld. De bron ervan is voor ‘gelovigen’ vaak dat ze zich, weliswaar op eigen wijze, met een georganiseerde religieuze traditie/kerk verbonden weten die hen oproept de bestaande onmenselijke realiteit te transformeren; voor ‘ongelovigen’ is die bron allicht ecologisch, sociaal en spiritueel te noemen. Beiden ‘geloven in transcendentie’, in waarden die hen overstijgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.